२१ फागुनमा सम्पन्न प्रतिनिधिसभा निर्वाचनले नेपालको परम्परागत राजनीतिक दलहरूलाई कडा सन्देश दिएको छ। नेपाली कांग्रेस, एमाले, माओवादी केन्द्रलगायत लामो समयदेखि सत्ताको केन्द्रमा रहेका दलहरूले यस पटक अप्रत्याशित र लज्जास्पद हार बेहोरेका छन्। यो परिणाम केवल चुनावी हार मात्र होइन, जनताले पुरानो राजनीतिक शैली र नेतृत्वप्रति व्यक्त गरेको गम्भीर असन्तुष्टिको संकेत पनि हो।
पछिल्लो समय देशमा देखिएको जेन–जी आन्दोलनले नै राजनीतिक नेतृत्वप्रति युवापुस्ताको असन्तोष स्पष्ट देखाइसकेको थियो। आन्दोलनले नेतृत्व हस्तान्तरण, पुस्तान्तरण र नयाँ राजनीतिक संस्कारको माग गरिरहेको थियो। तर पुराना दलहरूले त्यसलाई गम्भीर रूपमा नलिएर पुरानै नेतृत्व र कार्यशैलीसहित चुनावमा गए। परिणामतः जनताले मतमार्फत् ती दलहरूलाई अस्वीकार गरेका छन्।
नेपाली कांग्रेसभित्र अहिले सभापतिको राजीनामा माग उठेको छ भने एमालेमा पनि अध्यक्षको नेतृत्वमाथि प्रश्न उठ्न थालेको छ। माओवादी केन्द्र र अन्य वाम दलहरूको एकताबाट बनेको संरचनाले पनि अपेक्षित परिणाम दिन सकेन। यसले केवल नेतृत्व मात्र होइन, ती दलहरूको नीति, संगठन र कार्यशैलीमाथि पनि प्रश्न खडा गरेको छ।
राजनीतिमा हार–जीत स्वाभाविक हुन्छ। तर बारम्बारको जनअसन्तुष्टि र जनमतको स्पष्ट संकेतलाई बेवास्ता गर्नु भने लोकतन्त्रका लागि राम्रो संकेत होइन। यदि पुराना दलहरूले यसलाई सामान्य चुनावी उतारचढावका रूपमा मात्रै लिए भने त्यो उनीहरूका लागि अझ घातक हुन सक्छ। अहिले आवश्यक छ गहिरो आत्मसमीक्षा, नेतृत्वमा नयाँ पुस्ताको प्रवेश र राजनीतिक संस्कारमा परिवर्तन।
जनताले आफ्नो मतमार्फत् स्पष्ट सन्देश दिएका छन्—राजनीति अब पुरानै ढर्रामा चल्न सक्दैन। सुशासन, पारदर्शिता, उत्तरदायित्व र परिणाममुखी नेतृत्वको माग अब टार्न सकिने विषय होइन।
यस कारण पुराना दलहरूले जनमतलाई सम्मान गर्दै आत्मसुधारको बाटो रोज्नुपर्छ। अन्यथा जनताले विकल्प खोज्ने क्रम अझ तीव्र हुने निश्चित छ।
